| تاريخ انتشار: ١٠/٩/٨٦ |
ترس در دنياي کوچولوها!
کودکان ما از پديده هايي مي ترسند که اغلب ما بزرگسالان آن ها را ترسناک نمي دانيم. براي چند دقيقه به دوران کودکي خود برگرديد ، به زماني که سايه هاي اجسام در شب ، موجب ترس و وحشت شما مي شد.
در آن لحظه چه احساسي داشتيد؟ اکنون درباره ي سايه ها چه فکر مي کنيد؟ آيا ترس شما پوچ و بي معني نبوده است؟
احساسات و تصورات کودکان براي آن ها کاملاً واقعي است. وقتي که کودک با عروسک ها و اسباب بازي هايش بازي مي کند و به هرکدام از آن ها شخصيتي مي دهد، چرا سايه روي ديوار نبايد هيولايي بزرگ باشد که قصد دارد او را بگيرد؟
تمامي احساسات کودکان – حتي آن ها که بار منفي دارند – بايد به عنوان واقعيت مورد پذيرش قرار گيرند. اگر والدين قبول کنند که ترس و دلهره بخش طبيعي زندگي کودک است و در برابر اضطراب هاي فرزندشان ملايم و صبور باشند ، در رويارويي با ترس به او بهترين کمک را کرده اند ، زيرا او احساس خواهد کرد که هر اندازه هم پريشان و آشفته باشد، باز هم والدينش تعادل خود را از دست نخواهند داد و مي توانند با حضور خود از او حمايت و پشتيباني کنند.
کودکان نبايد در محيطي زندگي کنند که عاري از مشکلات و دشواري باشد ، چرا که بزرگ شدن آن ها مستلزم روبه رو شدن با وقايع و کسب تجارب گوناگون است. اگر کودکي براي مقابله با ترس هايش هميشه وابسته به والدين و اطرافيانش باشد، انتظار دارد که آن ها هميشه مشکلات او را حل کنند.
او را درک کنيد
پذيرش احساس ترس کودک و طبيعي شمردن آن موجب مي شود که کودک خود را ضعيف ، کم عقل و يا بي لياقت به حساب نياورد.
در هر صورت ترس کودک را بايد پذيرفت. پدر و مادر مي توانند با حمايت و اطمينان دادن به کودک و البته فراهم آوردن شرايطي که موجب راحتي خيال وي شود ، از ميزان ترس او بکاهند.
به او احترام بگذاريد
هيچ گاه کودک را براي ترسش مسخره نکنيد و او را در بين دوستان و آشنايان ، ترسو و بزدل خطاب نکنيد. با بي احترامي نسبت به ترس کودک ، نه تنها کمکي به حل مشکل او نکرده ايد ، بلکه مشکل ديگري نيز که همانا ضعف و کاهش اعتماد به نفس اوست ، بر مشکلات او افزوده ايد.
پدر و مادر آگاه و صبوري که خانه را تبديل به محيطي سرشار از صميميت و محبت مي کنند ، به فرزندان شان اين فرصت را مي دهند که مشکلات و مسايل خود را به راحتي با آنان در ميان گذارند.
برنامه ريزي کنيد
خوب است والدين طوري برنامه ريزي کنند که کودک در موقعيت هاي ترسناک و هراس آور قرار نگيرد. اگر کودک از صحنه هاي زد و خورد و درگيري مي ترسد ، ترتيبي دهيد که فيلم ها و کارتون هايي را که همراه با صحنه هاي خشونت آميز و درگيري است ، نبيند.
او را بپذيريد
ترس کودک را بپذيريد و سعي نکنيد با انکار آن کودک را از خود برانيد. کودک بايد اين امکان را داشته باشد که درباره ي شرايطي که موجب ترس او مي شود، تأمل و بررسي کند تا بتواند به کمک اطرافيان خود شيوه هاي مقابله با آن را فرا بگيرد.
وقتي کودکي درباره ي حادثه اي صحبت مي کند ، خوب است به جاي توجه به واقعه و اظهار نظر درباره ي آن به احساساتي که کودک نسبت به آن رويداد ابراز مي دارد ، توجه کنيد.
ترس فرزندتان را تاييد کنيد، ولي در ترسيدن با او مشارکت نکنيد.
او را در آغوش بکشيد
زماني که فرزندتان ترسيده است ، با خم شدن و هم سطح او قرار گرفتن ، کودک را در آغوش بگيريد و اجازه دهيد که از تماس فيزيکي با بدن شما و حمايتي که از اين طريق کسب مي کند ، احساس آرامش نمايد.
با فرزند خود درباره ي ترس هايش صحبت کنيد و با بررسي روش هاي مختلف رويارويي با ترس درصدد کمک به او برآييد تا رفته رفته بتواند احساس ترس و وحشت خود را تحت کنترل در آورد.
بيشتر کودکاني که ترس بر آن ها غلبه کرده است، مي خواهند مدام درباره ي آن حرف بزنند.
اين طور به نظر مي رسد که نمي توانند از فکر کردن درباره ي آن خلاصي يابند. در چنين شرايطي والدين مي توانند با پذيرش احساسات کودک و شنيدن حرف هايش ، درصدد کمک و حمايت از کودک برآيند.
گاهي نيز کودک تمايل براي صحبت کردن درباره ي ترسش ندارد، در چنين مواقعي بهتر است او را وادار به اين کار نکنيد. پدر و مادر مي توانند با رفتار خود به کودک بفهمانند که متوجه ترس او شده اند و هر وقت که کودک دوست داشته باشد، مي تواند درباره ي آن صحبت کند.
کودکي که ترس را امري عادي و طبيعي بداند، خود پنداره ي مثبتي نسبت به خويشتن در ذهن خواهد داشت ، زيرا خود را زبون و بي کفايت نمي داند.
با پذيرش ترس کودک ، مي توان به او فهماند که بسياري از ترس هاي دوران کودکي – برخلاف ترس هاي بزرگسالان که اغلب پايدار و هميشگي هستند – موقتي و گذرا هستند و اغلب بدون هيچ اقدامي از بين خواهند رفت.
اعتماد به نفس را در او شکوفا کنيد
سعي کنيد هميشه خصوصيات برجسته ي کودک را – هر چند هم که ناچيز و کوچک باشند – تحسين کنيد. با بزرگ جلوه دادن شهامت هاي کوچک کودک ، او را در خصوص رفتن به تاريکي ، تنها خوابيدن ، شنا کردن در آب و... حمايت کنيد و به او اعتماد به نفس ببخشيد تا براي گام هاي بعدي در زندگي اش انگيزه و تمايل داشته باشد.
نويسنده : بهزاد تريوه
|
|||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||
| بازديدکنندگان اين صفحه: ٣٩٢ | کليه حقوق محفوظ است. |